B I U L E T Y N

KAWALIERA

KOŁO NR 21 STOWARZYSZENIA SAPERÓW POLSKICH W DRAWNIE

IZBA HISTORYCZNA ZIEMI PEŁCZYCKIEJ W PEŁCZYCACH

Nr 4/2020

W ROCZNICĘ BITWY WARSZAWSKIEJ

Marszałek Polski Józef Piłsudski, dekorując w dniu

23 marca 1921 roku krzyżem „Virtuti Militari"

sztandar pułku, wypowiedział następujące słowa:

„….za zasługi w bojach, za dzielność, za wytrwanie w

dobrej i złej doli, mianuję 7 pułk ułanów na kawalera

krzyża Virtuti Militari". Tego dnia obok sztandaru

60 najdzielniejszych z dzielnych żołnierzy pułku to

wysokie odznaczenie z rąk Marszałka, dowód-ca

pułku z roku 1920 major Z. Piasecki otrzymał

order „Virtuti Militari“ klasy IV i III. klasy gdyż

krzyż kl. V otrzymał 6 września 1920 r.. Ogólnie w

7 pułku ułanów nadano 99 orderów „Virtuti

Militari" i 564 Krzyży Walecznych po raz pierwszy

i 164 po raz kolejny. Jednym z odznaczonych po raz

pierwszy tym odznaczeniem był ułan Bronisław

Chmielewski.

Ułan i jego pułk

Bronisław Chmielewski ur. 21.sierpnia 1899 w Tomaszowie Lubelskim był synem Wojciecha i Julianny.

19 listopada 1918 r. wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Trafił do 3 pułku ułanów, którego głównym

organizatorem był rtm. Głuchowski (późniejszy generał). Pułk ten 30 grudnia 1919 roku został

przemianowany na 7 pułk ułanów lubelskich.

Tak oto młody ochotnik stał się ułanem tego pułku. W tym czasie razem z nim przybywali do pułku

liczni ochotnicy wywodzący się ze wszystkich warstw. Byli wśród nich także mający poniżej 18 lat

uczniowie. Konie, uzbrojenie i umundurowanie pochodziły z rozbrojonej przed paru dniami armii

austriackiej. Wielu ochotników przychodziło z własnymi końmi i we własnych mundurach. Ludność

okoliczna wspomagała tworzenie pułku. Jego zasadniczym

garnizonem stał się Kraśnik. Już od zarania pośpiesznie

sformowane pododdziały wyruszały na front 16. grudnia

dowództwo pułku, szwadrony 2, 3 i k. m. przechodzą z Kraśnika do

Warszawy, gdzie dołączają do pułku mocno przetrzebione

szwadrony z frontu ukraińskiego. W czasie postoju w Warszawie, w

styczniu 1919 roku pułk przyczynia się do udaremnienia zamachu

stanu na Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego. W Warszawie

szwadrony uzupełniają się nowymi rekrutami.

26 lutego 1919 r. pułk przegrupowany został do Zalewy pod

Słonimem. Walczył o Słonim, nad Szczarą i w bojach o Lidę.

Potem w lipcu 1919 r. w szeregach 2 DP Legionów walczył o

Mołodeczno, Wilejkę, pod Olechnowiczami. Od 6 sierpnia do 22

października 1919 r. pułk walczył nad górną Berezyną i Dźwiną, a

23 października wycofany został na odpoczynek w rejon

Budsławia, gdzie przebywał do 20 stycznia 1920 r.

Powrócił na front 25 stycznia 1920 r. i dozorował linię

kolejową Ryga – Dyneburg. W kwietniu został przydzielony do 1

Brygady Jazdy, w ramach której działał na północnym skrzydle

polskiej 1 Armii. 28 czerwca z 1 Brygadą Jazdy skierowany został

na front wołyński, gdzie 4 lipca stoczył pod Równem całodzienną bitwę z siłami Armii Konnej Budionnego.

Od 11 lipca do 5 sierpnia ułani pułku walczyli nad Styrem, zajmując linie obronne w okolicach Łucka. W

dniach 13-15 sierpnia 7 pułk przesunięto do Rejowca, dołączając go do zreorganizowanej 4 Brygady Jazdy.

1

16 sierpnia wraz z brygadą stoczył pod

Cycowem bitwę, doprowadzając szarżą

szwadronu do rozproszenia przeciwnika. 31

sierpnia jako straż przednia brygady pułk

wkroczył do Suwałk, a 3 września odparł atak

litewski na miasto.

stopniu starszego ułana. W trakcie służby w 7

pułku ułanów miał trzech dowódców pułków : od

października 1918 – 7 lipca 1920 - rtm Janusza

Głuchowskiego beliniaka, organizatora pułku

późniejszego generała i w latach 1935 – 1939

wiceministra spraw wojskowych ; 7 lipca 1920 –

22 sierpnia 1921 ( potem od 12.lutego 1921 – 8

marca 1929) rtm./płk Zygmunta Piaseckiego

beliniaka współorganizatora pułku, dowódcy

Krakowskiej Brygady Kawalerii z 1939 r.; 22

sierpnia 1920 – 12 lutego 1921 mjr. Jana

Lewandowskiego późniejszego senatora II RP a

lat 1935 – 1939. Szefem pułku był późniejszy

generał broni i Naczelny Wódz Kazimierz

Sosnkowski.

1

W dniach 7–17 września pozostawał w

odwodzie. 22 września odrzucił oddziały litewskie

znad Marychy, a idąc dalej w straży przedniej 4

Brygady Jazdy rozbił 3 października pod

Żołnierowiczami część 27 Dywizji Strzelców

Armii Czerwonej. Po zawieszeniu broni pułk

przegrupował się do m. Łużki pełniąc służbę

dozorową na linii demarkacyjnej wzdłuż Dźwiny.

Służba na linii demarkacyjnej trwała do 12 lutego

1921 roku. Tego dnia pułk zebrał się w m. Łużki i

odmaszerował konno do Mołodeczna, a następnie

został pociągami przetransportowany do Kraśnika.

W marcu, po przekazaniu pułkowi sztandaru,

nastąpiła częściowa demobilizacja starszych

roczników.

Propozycja objęcia przez niego szefostwa

zapadła jednogłośnie w lutym 1920 r. W dniu 4

marca Sosnkowski wyraził zgodę i wówczas pułk

przyjął nazwę „7 Pułk Ułanów Lubelskich im.

gen. Kazimierza Sosnkowskiego”.

Ponieważ

generał był osobą żyjącą, nazwa ta nie została

zaakceptowana przez Ministerstwo Spraw

Wojskowych. Nastąpiło to 21 listopada 1937 r.

Po demobilizacji Bronisław Chmielewski

W

kwietniu pułk przeniesiono do

Przasnysza gdzie dokończono demobilizację, a w

czerwcu Ministerstwo Spraw Wojskowych,

regulując sprawy pokojowej dyslokacji wojsk, za

miejsce stałego pobytu pułku wyznaczyło Mińsk

Mazowiecki do którego pułk przybył 21 czerwca,

stacjonował tam do 1939 r. 26 listopada 1921 r.

Chmielewski został bezterminowo urlopowany a

14 lipca 1926 r. przeniesiony do rezerwy w

był Policjantem Państwowym

Mieszkał w

Holenderii w województwie włodzimierskim w

gminie Poryck (obecnie Pawliwka na Ukrainie) ,

który opuścił i przeniósł się do Koła. ale to już

inna historia.

Literatura

Wielka Księga Kawalerii Polskiej (1918–1939) 7 Pułk Ułanów Lubelskich im.gen. Kazimierza Sosnkowskiego, Wyd. Edipresse

Polska 2012 // Encyklopedia internetowa Wikipedia.

2

WOJENNE DZIEJE MIECZYSŁAWA KAMIONKA,

PIERWSZEGO BURMISTRZA PEŁCZYC

Urodził się 02.04.1902 r. w Witebsku. Jego ojciec Michał miał w tamtym regionie majątek. Matka Waleria

pochodziła z rodziny Sienkiewicz. Uczył się w szkole miejskiej w Witebsku, w której ukończył 4 klasy. Dalszą

edukację przerwała I wojna światowa, która wybuchła w 1914 r. Siedmioklasowej szkołę powszechną ukończył

dopiero w 1935 r. w Gdyni, służąc jako podoficer w Polskiej Marynarce Wojennej. Posiadał troje rodzeństwa-

dwie siostry i brata. Niestety okresie zamętu rewolucyjnego rodzice i siostry zostały zamordowane przez

grasujące po okolicy bliżej nieokreślone bandy( czerwone lub chłopskie). Na szczęście Mieczysławowi i bratu

udało się uciec z pogromu. Wkrótce bracia rozstali się i los nigdy nie miał ich ze sobą złączyć.

Na wojnie z bolszewikami

Przyszły żołnierz trafił do Prużan. W dniu 30.01.

1919 r. do tejże miejscowości przybył oddział

13 pułk ułanów brał udział w akcji na Borysów, a

21.09.1919 r. zajął odcinek na linii rzeki

ułanów

z

Wilna, który rozpoczął akcję

Berezyna. Od 15-17 10.1919 r. uczestniczył w

akcji na Brody. 18.10.1919 r. cały pułk mógł

poszczycić się wkroczeniem do uprzednio

zdobytej miejscowości. Wśród zwycięzców był

werbunkową. Niespełna 17 letni, prawie 2

metrowy młodzieniec Mieczysław Kamionka

zgłosił się w szeregi oddziału. 03.02.1919 r. do

miasta przybył z Grodna dowódca wilniaków mjr

Władysław Dąbrowski. W nocy 08/09.02.1919 r.

pod jego dowództwem oddział wkroczył do

Brześcia zajmując twierdzę.

wileńscy ułani defilowali w Brześciu przed

polskim generałem Listowskim. W marcu

jednostka, w której to służył Kamionki otrzymała

nazwę Dywizjon Jazdy Wileńskiej.

Zmotywowany sukcesem i nową nazwą Dywizjon

ruszył na wschód 17.03.1919 r. zajął

ułan Mieczysław Kamionka.

nastąpił wymarsz pułku

05.11.1919 r.

w kierunku na

Chłopienicze. Po kilku walkach pułk ponownie

zajął stanowiska nad rzeką Berezyną.

Wykończony działaniami wojennymi pułk w dniu

15.01.1920 r. został odwołany do Wilna i

13.02.1919 r.

zakwaterowany w koszarach

ks. Józefa

Poniatowskiego. Tam też rozpoczął uzupełnianie

stanów osobowych oraz szkolenie.

i

Niebawem

Mieczysław

Kamionka

miejscowości Baranowicze. Wśród uradowanych

zdobywców był również ułan Kamionka. Po

dwudniowym pobycie w mieście jednostka została

zluzowana przez 10 pułk ułanów i przegrupowała

się do Prużan. Po czym oddział wrócił się i

ponownie 19.04.1919 r. odbił uprzednio przez

zmienników oddane wrogowi Baranowicze.

Następnie ponad miesiąc osłaniał na przedpolu to

miasto. Dnia 25.05.1919 r. Kamionka znalazł się

w Lidzie, gdzie nastąpiła reorganizacja, wówczas

postanowił związać swoją przyszłość z marynarką

i 09.02.1919 przeszedł na własną prośbę do

Polskiej Marynarki Wojennej. Od razu trafił do

Flotylli Wiślanej, która to istniała niemal od

odzyskania niepodległości 1918 r. Miała ona swój

port wojenny w Modlinie. Kapitanem potu został

kpt .Witkowski, po nim zaś

dowódcą był

Franciszek Dyrna. Modlin stał się punktem

zbiorczym marynarzy wywodzących się z flot

zaborczych oraz ochotników chcących służyć w

z dywizjonu

utworzono 13 pułk ułanów.

marynarce wojennej.

Następowały dalsze

Ministerstwie Spraw

utworzono sekcję Marynarki

Dowódcą pułku mianowano już wspomnianego

mjr Władysław Dąbrowski a jego zastępcą

rotmistrz Jerzy Dąbrowski. Tu przyjęto ok. 100

ochotników, oddział zasiliło także 120 koni. Po

odpoczynku 27.06.1919 r. pułk ruszył na wschód.

Przemierzał szlak przez Iwie Bakszty. Podczas

marszu pułk otrzymała zadnie wykonania zagonu

na tyły bolszewickie, z którego wywiązał się

reorganizacje.

Przy

Wojskowych

Wojennej, która oficjalnie powołała Flotyllę

Wiślaną. W lutym 1919 r. nowy szef sekcji kpt.

mar. Stefan Frankowski

wskutek nadmiaru

zgromadzonej kadry podjął decyzje o utworzeniu

batalionu morskiego w Modlinie, dowódca jego

został Konstanty Jacynicz. Wszystko wskazuje na

znakomicie. Ułani

bowiem

30.06.1919 r.

to, że do tegoż

batalionu trafił były ułan

wyjechali z Puszczy Nalibockiej i po przełamaniu

oporu pod Iwieńcem zdobyli wieczorem Gródek.

Kolejnym sukcesem okazało się przerwanie linii

kolejową Mołodeczno – Mińsk w dniu 01.07.1919

Kamionka. Na froncie trwały walki i 05.03.1919 r.

grupa gen. Listowskiego ( ten sam przed którym

Kamionka defilował w Brześciu ) zdobyła

półwysep piński. Dnia 22.04.1919 r. powstał

departament Marynarki Wojennej, jego szefem

został kontradmirał Kazimierz Porębski.

r.

Następnie kawalerzyści oczyszczali

z

nieprzyjaciela zajęty przez Wojsko Polskie teren.

3

Flotylla rzeczna

Tymczasem nad Prypecią gen. Listowski chcąc

Pińskiej. Gdy na zdobytych okrętach trwały prace

remontowe 26.05.1920 r. „Pancerny I” wyruszył

wraz z motorówkami w górę rzeki Desny. 27 maja

polskie okręty zamaskowane zielenią, imitując

wyspy zbliżyły się do nieprzyjaciela w Puchówce.

W trakcie boju w którym walczył także 1 pułk

podhalański, oddział flotylli podpłynął na ok. 600

m i rozpoczął ostrzał pozycji nieprzyjaciela,

płynąc dalej natrafił na przeprawiających się na

zaradzić trudnością komunikacyjnym przyjął do

służby por. rez. mar. Jerzego Giedoycia a ten z

pozostawionych przez Niemców rzecznych

okrętów utworzył zespół pływający Polskiej

Marynarki Wojennej nazwany Flotyllą Pińską. W

skąpych dokumentach służbowych Kamionki

stwierdza się jedynie ,że służył on w tej flotylli na

statku pancernym „Traktomirow”. Ponieważ jest

jeszcze wzmianka, iż został przydzielony do

Kijowa w celu obsadzenia tamtejszych statków

pancernych należy wykluczyć ,że na Półwysep

łodziach bolszewików,

gruchnęły wystrzały powstała

z

polskich statków

szeregach

w

bolszewików panika a kilka ich łodzi poszło na

dno. „Pancerny I” doznał uszkodzeń i musiał

wrócić do Kijowa. W mieście tym losy okrętu i

Kamionki połączyły się. 04.06.1920 „Pancerny

I” opuścił port i skierował się w górę rzeki. Na

wysokości m. Czernin trafił na przeciwnika.

Po wymianie ognia Polacy płynęli dalej,

Piński

przybył on wraz z

pierwszymi

skierowanymi tu marynarzami z Modlina, którzy

w marca 1920 r. obsadzili ten zdobyty na

bolszewikach okręt opancerzony. Także mało

prawdopodobne jest ,że znalazł się w drugiej

grupie 260 skierowanych w połowie marca do

Pińska marynarzy. W tym czasie „ Traktomirow”

rozpoczynał służbę pod polską banderą. Zmienił

nazwę na „Pancerny I” ( dowódca por.Giedroyć ).

Okręt ten używał skrótu „P.I.” Nierzadko

między Okuninowem a Stracholesiem natrafili na

most

z

przechodzącym na drugą stronę

innymi

nieprzyjacielem. „Pancerny I”

z

jednostkami flotylli strzelał w środek mostu,

który szybko opustoszał. Wtem wypłynęły cztery

wrogie kanonierki otworzyły ogień , z brzegów

też się wstrzeliwano, Nie było wyboru trzeba było

nadal mówiono

o

nim „Traktomirow”.

Przydzielony został do grupy bojowej w której

były jeszcze trzy motorówki. 13.04.1920

wyruszył w swój chrzest bojowy podczas tego

rejsu dowódcą został por. mar. Hryniewiecki .

Potem była ofensywa kijowska. „Pancerny I”

uciekać. Pancerny I

bezpieczne miejsce. Nad ranem przyszedł rozkaz

natychmiastowego ataku na most. Gdy

szczęśliwie

dotarł w

27.04.1920 r.

wspierał działania które

wypływano , z opadającej mgły wyłoniły się

jednostki bolszewickie, „Pancerny I” natychmiast

zaczął ostrzeliwać się, z brzegu sypnęła na niego

wroga artyleria. Podczas walki puszczały nity

,okręt nabierał wody , dowódca zarządził odwrót

flotylli w dół rzeki. Na „Pancernym I” skończyła

doprowadziły do wyparcia floty wroga z Prypeci

na Dniepr. Dowództwo polskie mając na uwadze

rozszerzenie w tym rejonie marynarki wojennej

wysłało tu 02.05.1920 r. kompanię marynarzy z

Torunia. Dowodził nią por. mar. Jerzy Przesiecki.

Ponieważ ich głównym zadaniem było przejęcie

okrętów rzecznych w Kijowie dlatego należy

przyjąć ,że w grupie tej znalazł się Kamionka.

Tymczasem

Czarnobyla. 16 .05. motorówki wpłynęły

Dniepr i dopłynęły do Kijowa. Dzień później za

nimi przypłynął „Pancerny I”.

się

amunicja. 06.06.1920 r.

wpłynął do

Kijowa.08.06.1920 r. flotylla otrzymała rozkaz

opuszczenia stolicy Ukrainy. 09.06.1920 r. przy

ujściu Desny „Pancerny I” wziął do niewoli

motorówkę nieprzyjaciela. By nie dopuścić do

przejęcia flotylli 11.06.1920 r. padły rozkazy do

jej samo zatopienia.

„Pancerny I” popłynął do

w

Także

przeznaczeniem

Przesieckiego. Zabezpieczyli port i kilkanaście

okrętów parowych. Rozpoczęto ich

przystosowanie dla wymogów nowej flotylli.

Kamionka jako mechanik na pewno miał pełne

ręce roboty. Jednostki , które już pływały

prowadziły działania patrolowe i zaopatrzeniowe.

21 maja „Pancerny I” podczas zwiadu starł się z

dwiema jednostkami bolszewików. 22.05. 1920 r.

dowództwo nad Flotyllą Kijowską objął kpt. mar.

Borys Mohuczy nie uzyskała on samodzielności

lecz uznana została jako ekspozytura Flotylli

do

Kijowa

przybyli

zgodnie

z

Na „Pancernym I” jak na innych

marynarze

jednostkach zdjęto bandery ,zdemontowano lub

uszkodzono broń . „Pancerny I” został oblany

benzyną i podpalony, w innych jednostkach

porobiono dziury okręty te wolno nabierały

wody. Załogi stały na wysokim brzegu Dniepru i

obserwowały honorową agonię flotylli, wśród

nich był mar. Kamionka. Pozostały jedynie barki

które wykorzystywano do zaopatrzenia armii.

Spieszeni marynarze brali udział w walkach o

Czarnobyl wykorzystywano ich jako osłonę

pododdziałów artylerii. 20.06.1920 załogi

kijowskie przybyły do Mozyrza gdzie połączyły

4

się z posiadającą jeszcze jednostki pływające

macierzystą Flotyllą Pińską i uczestniczyły w

dalszych działaniach odwrotowo ewakuacyjnych.

Celem odwrotu był Pińsk. W dniach 11-18 lipca

Flotylla Pińska w arcytrudnych warunkach

wynikających z niskich stanów wód i zniszczeń

hydrotechnicznych pokonała odległość 135 km.

Pozostało im 70 km przez które nie wszystkim

okrętom udało się przecisnąć. Jednak, czy to na

okrętach czy pieszo Kamionka i marynarze do

Pińska doszli. Tu rozpoczęła się masowa

ewakuacja. Do 25.07.1920 r. transportami

kolejowymi tabor techniczny skierowany został

do Modlina a załogi do Torunia. 13 jednostek

zostało zatopionych metodą wybuchową Wśród

ewakuowanych był Kamionka. Przydzielony

został do Flotylli Wiślanej, po czym w 1921 r.

trafił do floty morskiej nad Bałtyk. Z wybrzeżem

był związany do 1939 r. W tym czasie ożenił się z

pochodzącą

z

ziemi kościerskiej Kaszubką

Leokadią Landowską c. Mieczysława. Mieszkali

w Gdyni.

Służba na ORP „Wicher”

Matką chrzestną okrętu została żona ambasadora

Helena Chłapawska. Wodowania nie można było

zaliczyć do najbardziej udanych. Z powodu

upałów smary na płozach pochylni rozpłynęły się

i kadłub okrętu zablokował się na pochylni i

musiał być ściągnięty holownikami. Odczytano to

jako zły znak dla jednostki. Niestety sprawdził się

w 1939 r. W dniu 11.11.1928 r. mat Mieczysław

kamionka

został

odznaczony

Medalem

Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 a 23.11.1928

r. przybyła mu do munduru druga baretka Medalu

Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, który

tego dnia otrzymał. Komisja odbiorcza pod

przewodnictwem kmdr. Ksawerego Czernickiego

zgłaszała wciąż nowe niedociągnięcia co w

efekcie wydłużyło prace stoczniowe aż o 2 lata.

Kamionka od 25.03.1929

został etatowym

maszynistą Wichra.

Prace nad wykończeniem „Wichra” trwały

do połowy 1929 r. Stoczniowe próby odbiorcze

rozpoczęto 12.06.1929 r. (polskiej Komisji

Odbiorczej

Kierownictwa MW kmdr Czesław Petelenz).

Polacy a wśród nich Mirosław Kamionka

przewodniczył

szef

sztabu

doczekali się i ORP „Wicher” rozpoczął służbę w

Polskiej Marynarce Wojennej. Odbiór okrętu

zakończono 08.07. 1930 r. Polska bandera

wojenna została podniesiona na nim 10.07. 1930

r. w porcie Cherbourg, w obecności polskiego

ambasadora Alfreda Chłapawskiego. Uroczystość

rozpoczęła się mszą i poświęceniem okrętu.

Dowódcą Wichra został kmdr ppor, Tadeusz Józef

Roman Podjazd-Morgenstern a jego zastępcą kpt.

mar. Stanisław Hryniewiecki.

Jako doświadczony

mechanik i podoficer,

okrętowy został wyznaczony w skład załogi

zamówionego we Francji kontrtorpedowca

„Wicher”. Historia powstania tego okrętu

związana

była

ściśle

z

decyzjami

modernizacyjnymi polskiej floty podjętymi przez

gen. Sikorskiego w 1925 r. Wykonawcą okrętu

była stocznia

Chantiers Naval Français w

Blainville, która w trakcie realizacji zamówienia

miała poważne kłopoty wykonawcze co opóźniło

znacznie terminową realizację zobowiązań.

Uroczyste wodowanie kadłuba okrętu odbyło się

10.07.1928 r. we francuskiej stoczni Chantiers

Navals w Blainville pod Caen, w obecności

ambasadora Polski

Chłapowskiego i szefa Kierownictwa MW kmdr.

Jerzego Świrskiego.

12.07. o godz. 20.00 okręt opuścił

Cherbourg i wyruszył w swój dziewiczy rejs.

15.07. 1930 r. przybył do Gdyni. W numerze

7/1930. miesięcznika „Morze” znalazła się ,

krótka notatka z powitaniu okrętu ; „ We wtorek

15 lipca r.b. przybył do Gdyni pierwszy z pośród

budowanych we Francji na zamówienie Rządu

Polskiego okrętów wojennych - kontrtorpedowiec

we Francji

Alfreda

5

"Wicher". Jest to wydarzenie niezwykle doniosłe w

życiu naszej marynarki wojennej. Po raz pierwszy

otrzymuje ona najzupełniej nowoczesną jednostkę

patrzył na tę wysepkę w której kilka lat mieszkał

Krzysztof Kolumb. Marszałek zakwaterowany był

w kajucie dowódcy dywizjonu o wymiarach 2 m.

na 2,5 m. Śniadania i kolacje jadał sam natomiast

obiad spożywany był z kapitanem i innymi

osobami z marszałkowskiej świty ( Lepecki,dr

Woyczyński) w jadalni.

bojową, która wespół

z

kontrtorpedowcem

"Burza" i łodziami podwodnemi "Wilk", "Ryś" i

"Żbik" stanowi zaczątek właściwej polskiej floty

wojennej. Jest to zaczątek, jak na nasze potrzeby,

bardzo skromny, miejmy jednak nadzieję, że

przecież znajdą się wreszcie środki na niezbędną

Na drugi dzień Piłsudski dokonał

przeglądu maszyn okrętu możliwe ,ze wówczas

zagadnął do Mieczysława Kamionki ,który w

latach późniejszych darzył Marszałka wielkim

szacunkiem co u marynarzy nie było powszechne.

Po prostu Piłsudski nie miał zaufania do wojsk

technicznych zapewne spowodowane to było

urazem wyniesionym z dzieciństwa , kiedy to

utechnicznienie majątku Pisudskich stało się

przyczyną jego bankructwa. Marszałek obejrzał na

ORP Wicher uzbrojenie był tez u nawigatorów.

Pogoda dopisywała może było spokojne. 26 marca

okręt zacumował w porcie w Cherbourgu, gdzie

Piłsudskiego powitano z wielkimi honorami a

artyleria nadbrzeżna oddała 19 salw. N pokład

przybył ambasador Polski Chłapowski oraz ataché

w

naszych warunkach rozbudowę floty

wojennej. Kontrtorpedowiec "Wicher" witały na

pełnem morzu w pobliżu polskich wybrzeży okręty

wojenne, stacjonowane w Gdyni." Kamionka był

nie tylko członkiem załogi , która przyprowadziła

jednostkę do kraju ale związał się z „Wichrem”

aż do jego tragicznego końca. ORP Wicher został

okrętem

flagowym

dowódcy

Dywizjonu

Torpedowców ( d-ca komandor por. Roman

Stankiewicz ) . Służba na nim była ciekawa, gdyż

jako najnowocześniejsza jednostka polska

reprezentował nasz kraj na zewnątrz. Odbywał

różne kurtuazyjne wizyty, gościł znaczące osoby z

różnych, krajów.

W dniach od 8 do 13.08.1930 r. stanowił

eskortę honorową dla prezydenta RP Ignacego

Mościckiego odbywającego na statku SS Polonia

kurtuazyjną wizytę w Tallinie. 16 marca 1931

Wicher z Kamionką w maszynowni wypłynął z

Gdyni, na swoim pokładzie miał niezwykła

przesyłkę czyli ponad milion pocztówek z

wojskowy płk Błeszyński

później przybył

francuski wojewoda morski admirał Berthelot. W

czasie tych kurtuazji Kamionka uwijał się przy

uzupełnianiu zapasów ,samo tankowanie trwało

pięć godzin. Wypłynięcie w dalszą drogę

utrudniła mgła i francuski pilot nie podjał ryzyka

wyprowadzenia okrętu z portu. Wicher ruszył

następnego dnia o godz.5.00. Kanał La Manche

okazał się spokojny. W sobotę 28 marca rano

ORP Wicher wpłynął do Kanału Kilońskiego i

wziął na swój pokład niemieckiego pilota, który

był niezmiennie dumny iż może przeprowadzać

samego Marszałka Polski. Po wyjściu na Bałtyk

Wicher rozwinął cała moc swoich silników.

Kamionka jak i inni mechanicy dawali z siebie

wszystko. Bo w tej podrózy był ukryty cel

admirała Świrskiego by zmienić nastawienie

Marszałka do Floty wojennej. Na spotkanie

niszczyciela wyszły na wysokość Helu trzy

kanonierki, ORP Kujawiak, ORP Krakowiak i

ORP Podhalanin nadpłynęły ok. godz. 9.30 dnia

29.03.1931 r. Dowódca tego dywizjonu kmdr

Stankiewicz zameldował się Marszałkowi jako

asysta. Gdy Wicher znalazł się na redzie w Gdyni

okręty podniosły galę banderową. Marszała

powitało 19 salw armatnich. „Rząd – admirałowie,

generałowie, orkiestra, kompania honorowa –

protokół. Komendant wychodzi na pokład w

cienkim płaszczu. Na molo leży śnieg. Pułkownik

Sławek podchodzi do Pana Marszałka z futrem.

Kilka słów namowy, zniecierpliwiony ruch

imieninowymi

Piłsudskiego od Polaków.

wpłynął do Lizbony gdzie oficerowie wzięli

udział uroczystości wręczenia Orderu

życzeniami

dla

marszałka

a 19.03.1931 r.

w

Odrodzenia Polski prezydentowi Portugalii gen.

A. Carmona a załoga z Kamiąnką uzupełniała

paliwo, zapasy wody . „Wicher” popłynął dalej

do Funchal na Maderze gdzie 23.03.1931 r.

zaokrętował wracającego

Piłsudskiego. Przed tym

z

kuracji marsz

godzinach

w

popołudniowych przybiła do molo motorówka

,która miała przewieźć Marszałka na pokład

Wichra. O godz.16.00 Marszałek przyjechał

samochodem w towarzystwie członka załogi

Wichra por. Konrada Namieśniowskiego.

Nastąpiła uroczystość pożegnania, brały w nim

udział miejscowe władze z gubernatorem José

Almeida

Cabaço

,

mieszkańcy wyspy,

przedstawiciele wojska z batalionem honorowym

przed frontem którego marszałek oddając honory

przeszedł. Po czym Marszałek odpłynął łodzią

motorową na ORP Wicher. Kotwica została

podniesiona i Wicher odpłynął

w kierunku

Europy. Gdy ok. godz. 18.00 mijał wyspę Porto

Santo Marszałek wyszedł z kajuty i zadumany

ręką. Sławek zrezygnowany oddaje futro komuś z

6

otoczenia” – relacjonował powitanie Piłsudskiego

na polskiej ziemi kmdr. por. Konrad

Namieśniowski, członek załogi okrętu. Był to

pierwszy w historii oceaniczny rejs polskiego

okrętu wojennego. 01.04.1932 r. Mieczysław

Raedera przebywał w porcie w Kilonii. Okrętem

dowodził wówczas kmdr ppor. Ludwik Ziembicki.

Podczas tej wizyty oficerowie okrętu zostali

przewiezieni do Berlina, tam przyjął ich Adolf

Hitler. oczywiście Kamionka na tym spotkaniu

nie był. 07 - 10 .07. 1935 podejmowany był w

Helsinkach.. W 1935 r. okręt grał główną rolę w

filmie „Rapsodia Bałtyku. W maju 1937 r. w

związku z koronacją Jerzego VI Wicher brał

udział w Koronacyjnej Rewii Floty w Spithead.

Kamionka

bosmanmata. Kilka

uczestnikiem

otrzymał awans na stopień

tygodni później

które

był

mogło

wydarzenia,

doprowadzić do poważnego kryzysu. Otóż w tym

roku Senat Wolnego Miasta Gdańska odmówił

„Wichrowi” prawa do powitania brytyjskich

jednostek morskich, które przybyć miały do

Gdańska z kurtuazyjną wizytą. W latach 20-tych

XX w. na mocy umów powojennych z portu w

Gdańsku miała prawo korzystać jak ze swego

portu macierzystego polska flota wojenna. Jednak

w 1931 r. senat gdański zakazał korzystania przez

polskie okręty z swego portu a rok później podjął

decyzję by traktować je tak samo, jak okręty

innych państw. Planowana na czerwiec 1932 r.

wizyta brytyjskich niszczycieli stała się okazją do

zamanifestowania swoich praw. Na odbytej

Okrętem

Mieczysław Adamowicz. W maju 1937 r. przestał

być okrętem flagowym Dywizjonu

dowodził wówczas kmdr

ppor.

Kontrtorpedowców został nim ORP Grom.

W tym czasie do 1938 r. Kamionka

uczestniczył w pracach modernizacyjnych okrętu.

Planowanego remontu w doku z powodu

zagrożenia wojennego nie przeprowadzono. Od

kwietnia 1938 r. okrętem dowodził kmdr por.

Stefan de Walden. 11.05.1938 r. bosmanmat

Kamionka został odznaczony brązowym Medalem

za Długoletnią Służbę. Z opiniowania za 1938 r.

otrzymał ocenę bardzo dobrą. W uzasadnieniu

wniosku na brązowy Krzyż Zasługi napisano ,że

jest to : pod każdym względem bardzo dobry

podoficer , wybitny specjalista i bardzo dobry

naradzie

z

udziałem marsz. Piłsudskiego

postanowiono że ORP "Wicher" dowodzony

przez kmdr Tadeusza Podjazd-Morgensterna

(późniejszy kontradmirał ) w celu powitania

Brytyjczyków stanie na gdańskiej redzie lub

wpłynie do portu w Gdańsku, a gdyby ze strony

instruktor.

Z

powierzonych

obowiązków

wywiązuje się wzorowo. Przedstawiony został do

tego odznaczenia za „ nienaganną i wzorową

służbę w Marynarce Wojennej od chwili jej

powstania oraz za zasługi położone na polu

wyszkolenia załug w tym okresie. Wniosek

Wolnego Miasta Gdańska

miały nastąpić

incydenty obrazy polskiej bandery dowódca

okrętu otrzymał rozkaz otworzenia ognia w

kierunku najbliższego

budynku

urzędu

gdańskiego. 14.czerwca 1932 r. ORP Wicher

wpłynął na gdańską redę. Brytyjczycy przypłynęli

po zachodzie słońca i do planowanych ceremonii

z Polakami na redzie nie doszło, stąd 15.06.1932

r. o g.9.30 Wicher wpłynął razem z Anglikami do

portu gdańskiego i zacumował przy nabrzeżu .

Polski dowódca jako młodszy stopniem

poparli późniejsi bohaterowie zmagań

z

Niemcami : w zastępstwie dowódcy floty kmdr

dypl. Stefan Frankowski ( zmarł w niemieckiej

niewoli w 1940 r. awansowany został pośmiertnie

na stopień kontradmirała ), dowódca dywizjonu

kontrtorpedowców kmdr Tadeusz Józef Roman

Podjazd-Morgenstern ( późniejszy kontradmirał ze

starszeństwem z 1 stycznia 1964 r.). W

złożył wizytę na okręcie flagowym HMS

„Campbell”, o godz. 15.00 dowódca zespołu

zastępstwie

Szefa Kierownictwa Marynarki

brytyjskiego

kmdr Henry Daniel Pritham -

Wojennej wniosek podparł kontradmirał Józef

Unrug. zaliczono mu wówczas 15 lat służby

zawodowej. W sierpniu 1938 r Wicher odwiedził

kilka portów Estonii i Łotwy. W związku z

aneksją przez Niemcy Kłajpedy w dniach 18 –

22.03. 1939 okręt był w pełnej gotowości

bojowej.

Wippell wszedł na polski okręt, gdzie przebywał

20 minut. Po tej wizycie Wicher opuścił port.

Mimo protestów gdańskiego senatu wizyta

odbywała się spokojnie. Skutkiem tej manifestacji

było zawarcie 13.08.1932 r. układu polsko –

gdańskiego , w którym uregulowano prawa i

obowiązki w korzystaniu z gdańskiego portu przez

okręty RP. Także w sierpniu 1932 r. jako okręt

flagowy kmdr Józefa Unruga Wicher brał udział

w wizycie kurtuazyjnej w Sztokholmie. W 1934 r.

była Kopenhaga. W 1934 r. wraz z Burzą był w

Leningradzie, potem była Dania. W dniach 26 –

29.06.1935 na zaproszenie admirała niemieckiego

W nocy z 31 sierpnia na 1 września

znajdował się na redzie w Gdyni. Przed godziną

7.00 rano ostrzelał niemieckie

trzy

wodnosamoloty. Po południu Wicher wraz z

innymi okrętami polskiego zespołu szykującymi

się do operacji minowania pod kryptonimem

Rurka został zaatakowany w rejonie Helu przez

7

bombowce typu Junkers Ju 87. Bitwa okazała się

krwawa, zginęło kilkudziesięciu marynarzy z

innych jednostek w tym z Gryfa ,który doznał

uszkodzenia steru. W nocy 01/02.09.1939 r.

Wicher jak sądził jego dowódca zabezpieczał na

zachód od Pilawy stawianie min na linii Hel –

Sopot przez ORP Gryf.

nadleciały niemieckie samoloty ale obyło się bez

strat.

Kolejne naloty powtarzane były cyklicznie

aż do wczesnych godzin rannych dnia 03.09.1939

r .Jednak nie wyrządziły na okręcie większych

szkód. Ok. godz. 7.00 przepływające niemieckie

niszczyciele wywołały pojedynek artyleryjski,

których wywołał ich uszkodzenia. Ta mini bitwa

,morska skończyła się polskim sukcesem. W

godzinach popołudniowych rozpoczęły się silne

ataki lotnicze ten o 15.00 okazał się dla Wichra

tragiczny. Trafiony w dziób, w burtę oraz w

śródokręcie nabrał wody i przechylił się na lewą

burtę. Rozpoczęła się akcja ratownicza wszystkich

marynarzy uratowano jeden st. mar. Kwiatkowski

zginął. Trudno stwierdzić czy Kamionka był na

pokładzie podczas tego nalotu wydaje się ,ze

Niestety dowódca Wichra nie wiedział ,że

kpt. mar. Wiktor Łomidze ( Gruzin na polskim

kontrakcie ) dowodzący Gryfem po śmierci ( od

bomb ) jego etatowego dowódcy kmdr ppor.

Stefana Kwiatkowskiego nakazał wyrzucić

wszystkie miny do morza i akcja także z powodu

uszkodzenia Gryfa została odwołana. W nocy

podczas wykonywania wspomnianego zadania

pod Pilawą obserwatorzy z Wichra zauważyli w

odległości około 4500 m dwa niemieckie

niszczyciele. Jednak dowódca polskiego okrętu

nie zdecydował się na ich zaatakowanie.

„Wicher” powrócił do portu helskiego 02.09. po

5.00 rano i został przekształcony w baterię

pływającą tak jak uszkodzony Gryf. W dniu

02.09.1939 r. od godzin rannych trwała ewakuacja

środków bojowych z Wichra w tym czasie

zatrudniony był

urządzeń. Po zatopieniu Wichra Kamionka jako

mechanik brał udział w tworzeniu nowych

stanowisk ogniowych bazujących na sprzęcie

zdemontowanym uszkodzonych jednostek.

przy demontażu zbędnych

z

Organizacyjnie podlegał pod 4 batalion KOP

„Hel” mjr Jana Wiśniewskiego. Tu zastała go

kapitulacja półwyspu, trafił do obozu jenieckiego.

Gerard Sopiński, Andrzej Szutowicz

Żródła:

Na zdjęciu mat Kamionka we Francji podczas odbioru ORP Wicher. W głębi pomnik Napoleona.

Wspomnienia Andrzeja Szmeja.

http://historia.trojmiasto.pl/Ostatni-z-dywizjonu-Krotka-historia-ORP-Wicher-n45689.html#tri

https://pl.wikipedia.org/wiki/Kryzys_gda%C5%84ski_(1932) https://pl.wikipedia.org/wiki/ORP_Wicher_(1930)

http://www.muzeummw.pl/?437,15-lipca-1930-orp-wicher-po-raz-pierwszy-zawija-do-gdyni,1

http://www.dobroni.pl/rekonstrukcje,orp-wicher,13207

Jan Bartlewicz, Flotylla Pińska i jej udział w wojnie polsko-sowieckiej 1918-1920.

Krzysztof Mijałowski, Wielka Księga Kawalerii Polskiej. 13 Pułk Ułanów Wileńskich, Edipresse 2012

DRAWIEŃSKIE RÓŻNOŚCI

Dzisiaj przedstawiam czytelnikom „Kawaliery” kilka drobnych tematów, które dotyczą dawnego miasta

Drawna, jego okolic i mieszkańców.

Barnickowie

W literaturze istnieje pogląd, że znana w okolicy

Barnimia rodzina Barnick, została sprowadzona w

te okolice podczas kolonizacji w XVIII wieku.

Tymczasem na pewny ślad w źródłach pisanych o

tej rodzinie znaleźć można już w XVI wieku. W

1569 roku na 131 rodzin mieszkających w

Drawnie wspomniano aż sześć o nazwisku

Barnick. Byli to:

Jurgen Barnick - rolnik zamieszkały w Drawnie i gospodarujący na siedmiu morgach ziemi z

ogrodem, z czego część ziemi dzierżawił od miejscowej parafii.

Paul Barnick – leśniczy, którego dom spalił się w pożarze, miał sześć mórg ziemi, z tego

jedną w dzierżawie od szpitala św. Ducha.

Joachim Barnick – też leśnik, ale i rajca miejski w Drawnie, posiadał dom w mieście i pod

miastem osiem mórg, z tego jedną w dzierżawie od miejscowego sądu.

Hans Barnick – krawiec w Drawnie, miał pod miastem pięć mórg ziemi.

Jorgen Barnick – piwowar w Drawnie z pięcioma morgami ziemi.

Peter Barnick – krawiec zamieszkały w Drawnie, miał dom z ogrodem i morgą ziemi.

8

Była to jedna

z

najliczniejszych rodzin

lokacji miasta, która miała miejsce w początkach

XIV wieku.

zamieszkujących w Drawnie w drugiej połowie

XVI wieku. Prawdopodobnie zamieszkiwała w

Drawnie od średniowiecza. A ponieważ podobne

nazwisko wystąpiło w Magdeburgu, Stendalu i

Anhalcie, to nawet można uważać ich za jedną z

tych rodzin, jaką sprowadzono tutaj podczas

Barnickowie zamieszkiwali w Drawnie do

XX wieku. Byli liczni i w ciągu kilku wieków

zasiedlili liczne miejscowości, jak Święciechów

(1833), Dębsko (1870), Nętkowo (1900), Recz

(1919) i Mielęcin (1926). Zamieszkiwali też w

Berlinie (1876, 1930).

Towarzystwo Neuwedelczyków

Od XVIII wieku wielu mieszkańców Neuwedell

osiedlało się w stolicy Niemiec. W związku z tym,

w 1930 roku w Berlinie powstało Towarzystwo

Neuwedelczyków (Verein der Neuwedeller), czyli

byłych mieszkańców Drawna (Neuwedel), które

skupiało 110 osób, które wyemigrowały do stolicy

Niemiec. Towarzystwo, które działało do 1945

roku, posiadało swój sztandar z herbem miasta

Drawna i herbem Berlina. Kierował nim Bruno

Lewke.

Szpital św. Ducha

przedstawicielach

Przy okazji informacji

o

Tak jak było to w zwyczaju, szpitale

zostały ulokowane przy głównych trasach

komunikacyjnych. Szpital św. Ducha w Drawnie

zbudowano przed Bramą Kamienną.

rodziny Barnick, dowiadujemy się o tym, iż w

1569 roku w Drawnie istniał szpital św. Ducha.

To właściwie jedyna

o

nim informacja.

Przypuszcza się, że został zbudowany jeszcze

przed 1500 rokiem, czego dowodzi jego katolickie

wezwanie. Z pewnością fundatorami szpitala byli

drawieńscy Wedlowie.

Przez długi czas szpital był przytułkiem i

apteką. Szpitalnicy grzebali na cmentarzu obok

szpitala ofiary licznych epidemii. Na co dzień

wydawano tutaj jałmużnę oraz przyjmowano na

nocleg licznych podróżnych i pielgrzymów.

Brama Kamienna w Drawnie, nazywana

Szpitale duchackie

w

średniowieczu

funkcjonowały w naszych miastach w Choszcznie,

Reczu i Drawnie. Powstanie szpitali, czyli

była Bramą Choszczeńską, ponieważ w tym

kierunku wiodła droga koło której została

zbudowana. W pobliżu znajdował się szpital, a

„domów miłosierdzia”, było związane

z

nawoływaniem Kościoła do opieki nad ubogimi,

bezdomnymi, kalekimi i chorymi.

obok niego cmentarzyk.

G.J.Brzustowicz

OPIEKUNKA Z ROŚCINA

Else Lehmann zauważona została gdy w 2012 r.

obchodziła swoje 90. urodziny jako

filmach lecz kojarzona jest głównie z rolą

cesarzowej Elżbiety w trzyczęściowym filmie

„Sissi”. Miajac kilka lat nazywała się Rosemarie

Magdaleną Albach-Retty. Była córką Niemki i

Austriaka Wolfa Albacha-Retty'ego. Urodziła się

w Wiedniu lecz mieszkała w w Berchtesgaden ok

2 km od bawarsko – alpejskiej kwatery Hitlera w

Berghof. Czy zatem tam trafiła młoda mieszkanka

Rościna ? W 1942 r. ojciec Schneider opuścił

rodzinę a córką zajęła się babka ( matka matki ),

potem dziewczynka trafiła do szkoły zakonnej.

Z tej noty biograficznej wynika,że jeśli

opowieść Elsy Lehmann jest prawdziwa to 20 -

letnia piastunka dzieci musiała przebywać w

Bawarii o czym nie wspomina. Uciekając przed

represjami wojennymi dotarła do Spreewaldu w

Dolnych Łużycach, które weszły w skład

wschodniego państwa niemieckiego ( NRD ) tam

pracowała jako niania w domach wielu rodzin, jak

twierdzi „nie byłam surowa, kochałam swoich

pensjonariuszka szpitala Karla Christiana Plancka

w Blaubeuren. Nie byłoby w tym nic dziwnego

gdyby nie jej miejsce urodzin, którym był Rościn

( niem. Röstenberg ) tu też przez wiele lat

mieszkała. W jej rodzinie było piętnaścioro

rodzeństwa, siłą rzeczy musiała się zajmować

młodszymi

doświadczenie pielęgnacyjne przydało się w

dorosłym życiu gdy zdecydowała się być

siostrami.

Zdobyte

wówczas

„opiekunką do dzieci”. Wyjechała z Rościna i jak

twierdziła w miejscu gdzie pracowała zajmowała

się kilkuletnimi dziećmi. Wśród nich miała być

Romy Schneider którą zapamiętała jako „bardzo

słodka buźkę”.

Trudno kwestionować, że to co podała

jubilatka jest prawdą, jednak wątpliwości są.

Romy Schneider ( 1938 – 1982) była gwiazdą

filmową wielkiego formatu. Zagrała w blisko 60

9

wychowanków”. W 1948 r. wyszła za mąż. Jej

wybrankiem został przystojniak Martin Lehmann

. Był synem właścicieli hotelu – zajazdu „Zum

Lehmann znalazł pracę w hotelarstwie, Elsa

natomiast opiekowała się synem, a gdy był już

starszy, także innymi dziećmi. Gdy syn ukończył

studia zdecydowała się z mężem zamieszkać w

Blaubeuren w kraju związkowym Badenia-

Wirtembergia. Mimo swoich 90 lat zachowała

doskonałą kondycje intelektualną i fizyczną.

Andrzej Szutowicz

fröhliche Hecht” w

małej wiosce Lehde.

Pracowali oboje w tym rodzinnym hoteliku, z

czasem urodził się im syn , wspominając tamten

czas mówiła :„Nasz zajazd był popularny wśród

turystów” . Na początku lat 50 opuścili dawną

NRD

i zamieszkali

w Getyndze. Martin

GENERAŁOWIE VON WEGERER

Wydawać by się mogło, że problematyka niemieckich generałów związanych z ziemią drawieńską została

wyczerpana. Niegdyś z trudem znalezieni trzej generałowie von Wedel, oraz jeden topograf, a także

kawalerzysta von Normann to i tak dużo jak na tak mały region. Jednak stale uzupełniany Lexykon Reinharda

Montaga w dziale Die Generale der Kgl. Preußischen Armee potrafi wciąż zaskakiwać co spowodowało, że

regionalna problematyka generalska pozostaje nadal otwarta i niewyczerpana.

Przeglądanie Leksykonu spowodowało, że natrafiłem

na kilka razy występujące nazwisko von Wegerer. W

związku z tym ponownie pojawiło się niezawodne w

zaskakiwaniu Barnimie a to za sprawą panny młodej

noszącej nazwisko von Normann, która poślubiła

przedstawiciela rodu Wegerer co każe przypuszczać

,że von Normannowie, nie zniknęli z Barnimia z

chwilą śmierci legendarnego generała, o którym

Kawaliera pisała kilka razy. Z tego zapoczątkowanego

ślubem w Barnimiu małżeństwa urodziło się dwóch

generałów pruskich z tym, że jeden przyszedł na świat

w Święciechowie a drugi w Reczu. W następnym

pokoleniu, już w ich generalskich rodzinach urodziło

się dwóch synów z których jeden został generałem

piechoty a drugi generałem majorem. Wynika stąd, że

idąc po kądzieli, od wspomnianej barnimianki

wywodzi się najmniej czterech pruskich generałów.

Życiorysy dwóch z nich jako, że są bezpośrednio

związani z regionem prezentowane są poniżej.

August Ferdinand von Wegerer (30.04.1812-25.06.1887)

Był generałem armii pruskiej. Urodził się

w

Święciechowie. Ojciec jego Karl Otto Sigismund był

majorem w 14 pułku ladwehry ( 14. Landwehr-

Regiment ) pochodził z m. Bobersberg gdzie urodził

się 25.07.1770 , Obecnie miejscowość ta nosi nazwę

Bobrowice i leży w województwie lubuskim, w

powiecie krośnieńskim. Pochodził

z pomorsko-

marchijnej linii rodu wywodzącej się z Danii gdzie

służył jego dziad kpt Sigismund Wegerer, który trafił

do marchii.

Jego czterej synowie służyli podczas wojny

siedmioletniej w pruskiej armii. Młodszy z nich

Johann Otto Sigismund służył w pułku Schwerin i był

ojcem majora. Karl Otto Sigismund początkowo służył

w regimencie piechoty von Winning Nr 23. Jego

wujek Wilhelm służył w stopniu kapitana w pułku

Schlieben. Herb rodowy przedstawia w podzielonej

tarczy, skaczącego srebrnego jednorożca po prawej

stronie w kolorze czerwonym, trzy czarne skośne

srebrne paski po lewej stronie, jednorożec wyrastający

na hełmie z czerwono-srebrnymi osłonami. Matką

generała był poślubiona 22.10.1801 w Barnimiu (

Fürstenau) Christiane Luise von Normann. Urodziła

się w Barnimiu 10.10.1784 – zmarla w Reczu po 24

latach wdowieństwa 20.01.1859, gdyż mąż major Karl

Otto Sigismund zmarł także w Reczu 13.05.1835 r.

Starszy syn, wspomniany powyżej August Ferdinand

von Wegerer w dniu 26.04.1823 wstąpił do szkoły

kadetów w Chełmnie po czym trafił do Berlina.

29.07.1829 otrzymał przydział do 14 pułku piechoty w

Stargardzie

Podporucznikiem został 12.02.1831

przydział do 37 pułku piechoty w Toruniu. Awans na

i

został kandydatem na oficera.

i

otrzymał

10

porucznika utrzymał 13 lat później 14.07.1844. W

międzyczasie w okresie 1834-37 był komendantem

szkoły wojskowej, a w okresie 25.09.1839-1848

wykładowcą w szkole dywizyjnej 16 Dywizji Piechoty

w Toruniu.19.12.1848 został kapitanem i szefem

kompanii. Od 15.04.1856 był komendantem batalionu

szkolnego w Poczdamie. 23.05.1857 przeszedł do 20

pułku piechoty w Torgau i został majorem.24.10.1857

(Infanterie-Brigade w Flensburgu ) będac jednocześnie

dowódcą pułku fizylierów Nr. 33. 18.04.1867 został

generałem majorem. W dniu 12.07.1870 znalazł się w

dyspozycji kadrowej. W czasie przygotowań do wojny

z Francją został 18.07.1870 wyznaczony na dowódcę

40 Brygady Piechoty w Brunszwiku. 24.07.1870 został

komendantem wojskowym w Kolonii. 17 czerwca

1871 przeszedł

w stan nieczynny . Generałem

został komendantem batalionu fizylierów

K

porucznikiem został w dniu 3 września 1871 r. Zmarł

w miejscowości Crampas na Rugii

(Brandenburg/H.). Awans na podpułkownika otrzymał

18.10.1861 ,natomiast 09.01.1864 został komendantem

pułku fizylierów Nr 33 w Kolonii ( Kommandeur des

Füsilier-Regiments Nr. 33 in Köln) 25.06.1864 został

pułkownikiem.

W wojnie z Austrią 1866 dowodził Brygadą

Fizylierów 11 Dywizji Piechoty (33. 34. Füsilier-

Regiment), w Armii Elby ( Elbarmee ) bił się pod

Münchengrätz i Königgrätz ( Sadową ) 11.kwietnia

1867 objał komendę nad 35 Brygadą Piechoty

Odznaczony był Orderem Czerwonego Orłaa

III i II kl. z liśćmi dębu i z mieczami Jego żoną była

poślubiona 23.03.1844 Agnes Auguste Ottilie Ida von

François ( 1820 – 1900 ). Spośród ich siedmiorga

dzieci syn Rudolf Heinrich Sigismund ( ur. w

Luxemburgu 19.05.1852 – zm.Berlin 05.08.1929 ) był

pruskim generałem piechoty dowódcą 30 Brygady

Piechoty z 1906

i d-cą 4.Dywizji Landwehry,

gubernatorem wojskowym Kalisza. Miał trzech synów.

Brat

pierwszą jednostką był 25 pułk piechoty. W okresie

01.10.1845-30.09.1846 był komendantem 8 batalionu

kombinowanego we Wrocławiu. W 1849 tłumił

wystąpienia rewolucyjne w Badenii. brał udział w

bitwach pod Graben, Kuppenheim i w oblężeniu

Rastatt . Jego droga awansowa była następująca:

10.05.1855 – porucznik;31.05.1859 - kapitan .

Od końca listopada 1859 do końca czerwca

1860 był dowódcą kompanii w 1. Batalionie 22. Pułku

Landwehry w Gliwicach. 12.04.1866 - major .

Uczestniczył w wojnie z Austrią w szeregach 1

śląskiego pułku grenadierów nr 10. Brał udział w

bitwie pod Dobruśką w Czechach. 26.07.1870 został

podpułkownikiem. W wojnie prusko - francuskiej

dowodził 1 batalionem pułku grenadierów Nr 10. Brał

udział w oblężeniu Paryża. Odznaczony został

Krzyżem Żelaznym II kl. 18.01.1872 otrzymał awans

na pułkownika i został dowódcą 5 pułku piechoty w

Prusach Wschodnich.

2.01.1877 otrzymał nominację generalską ze

starszeństwem 20.09.1876 . 2 stycznia 1877 roku i

mianowany dowódcą 2. Brygady Piechoty, która

również stacjonowała w Królewcu. We wrześniu 1879

Kaiser Wihelm II odznaczył go Orderem Orła

Czerwonego II klasy z liśćmi dębu i z mieczami. Na

tym stanowisku przeszedł na emeryturę.

Zmarł

Rodzonym młodszym bratem generała

z

18.11.1891 w Jeleniej Górze. Jego zoną była Vally

Gottschling ( 1848 – 1935 ) Z małżeństwa tego

urodziła się trójka dzieci z których najstarszy syn Otto

( 1867 – 1963 ) był pruskim generałem majorem.

Święciechowa Augusta Ferdinanda von Wegerer

Bratem był gen. major Rudolf Konrad von Wegerer

(ur. 18 stycznia 1822 w Reczu zm. 18.listopada 1891

w Hirschbergu ). Początkowo uczył się w szkole

miejskiej w Reczu po czym w szkole prywatnej w

Stargardzie. Do armii wstąpił 11 lipca 1839 roku. Jego

Andrzej Szutowicz

Reinhard Montag: Die Generale der Kgl. Preußischen Armee

https://de.wikipedia.org/wiki/Konrad_von_Wegerer https://de.wikipedia.org/wiki/August_Ferdinand_von_Wegerer

https://gmic.co.uk/topic/49934-hauptmann-von-wegerer-5-garde-regiment-zu-fuss/

11

BARNIMIE WCIĄŻ ZASKAKUJE

Feldmaszałek - wnuk landrata

Friederike Johanna Marie Wilhelmine Emilie von

feldmarszałkiem, natomiast córka Bülowów a

siostra feldmarszałka Klara Wilhelmine Auguste

Sophie urodzona podobnie jak brat w Berlinie (

1.03.1849 ) wyszła za mąż za rodzonego brata

matki pana na Barnimiu Adolfa Friedricha von

Waldow ( ur w Barnimiu 24.09.1922 – tam też

zmarłego 9.01.1885 ), którego pierwsza żona

Marie von Maltzahn zmarła na tyfus. Właściciel

Barnimia miał z siostrzenicą czwórkę dzieci byli

nimi : urodzona w Barnimiu 26.04. 1874 Paula

Clara Wilhelmine Marie Auguste von Waldow

zmarła w Obernkirchen 15.05.1945 r.; urodzony w

Barnimiu 13.12.1877 następca ojca dziedzic

majątku Joachim Wilhelm Ernst von Waldow

zm.4.02.1955 w Salzhausen; trzecim dzieckiem

był ur w 1885 w Barnimiu Carl Paul Achatz

Wilhelm von Waldow zmarł w 1912 . Siostra

feldmaszałka Klara Wilhelmine Auguste Sophie

von Waldow zmarła w Barnimiu 6 dni po śmierci

męża 15.01.1885.

Wladow urodziła się w Barnimu ( Fürstenau )

4.02.1817, była córką landrata choszczeńskiego i

właściciela Barnimia Achatza Wilhelma Augusta

von Waldow ( 1771 – 1848 ) i jego drugiej żony

zmarlej w Poczdamie

Johanny Wilhelminy

Elisabeth von Thietau ( 1794 – 1876 ). Mężem

Friederike Johanny von Waldow ( zm. w

Poczdamie 13.01.1911 ) był ppłk Friedrich

Heinrich Johann Paul von Bülow ( Halberstadt

31.08.1831 – Poczdam 27.10.1874 ). Małżeństwo

to miało dwójkę dzieci , urodzonego i zmarłego w

Berlinie syna Karla Paula von Bülow ( 1846 –

1921 ), podobnie jak dziadek von Waldow

odznaczonego Pour le Mérite, oficera armii

pruskiej, uczestnika wojny z Austrią 1866

i

Francją 1870 – 1871, i Wielkiej Wojny 1914 –

1918, który jako dowódca 2 Armii ( w składzie

7, 9 i 10 Korpusy Armijne, 7 i 10 Korpus

Rezerwowy, 2 dywizje Landwery – razem 260

tys. żołnierzy i 848 dział ) został w 1915

Generał z Konotopu - wnuk landrata

Adolf Friedrich Leo Wulf von Waldow ur.

9.06.1854 w Konotopie zmarł 24.02.1917 w

Legnicy. Jego matką była Ida Agnes Klara Thekla

von Waldow z.d. von Brockhausen ( 1820 – 1891)

niewie w 1879) oficera rezerwowego pułku

piechoty Nr 86, który poległ podczas Wielkiej

Wojny 9 września 1914 r. i urodzonego także w

Dobiegniewie 31 maja 1881 r. generała

porucznika Hermanna Kurta Ulricha von

Waldow zm. 18 maja 1948 r. Adolf Friedrich Leo

Wulf von Waldow ożenił się ponownie w 1892 r.

z Melanią von Hagen (1862-1930), synem

zrodzonym z tego małżeństwa był Wolf Elwin

Alexander von Waldow ( późniejszy pracownik

ambasady w Bagdadzie ). Adolf Friedrich Leo

Wulf von Waldow był generałem majorem armii

cesarskiej, niestety brak jest w dostępnych

źródłach przebiegu jego drogi służbowej w armii.

ojcem zaś

syn landrata Achatza Wilhelma

Augusta von Waldow i pan majątku Konotop (

Friedenau ) Theodor Karl Friedrich von Waldow

urodzony 9.05.1805 r. w Barnimiu zmarł w Gerlic

3.12. 1867 r, który w roku narodzin syna sprzedał

swój majątek w Konotopie. Adolf Friedrich Leo

Wulf von Waldow był dwukrotnie żonaty ,

pierwszą jego żoną była Klara von Lethold ( 1857

– 1883 ) z która miał trzech synów : mjr Theodora

Hansa Geoprga von Waldow ( 1878 -1938 ) , kpt.

Rudolfa Joachima von Waldow (ur. w Dobieg-

Generał - prawnuk landrata

Hermann Kurt Ulrich von Waldow podpo-

rucznikiem został 22 marca 1900 r. w 1.

Ostpreußisches Grenadier-Regiment "Kronprinz"

Nr. 1. Kapitanem został 18 grudnia 1913 r. 15

lipca 1918 został majorem. Podczas wojny 1914 –

1918 był oficerem sztabów odznaczony m.in.

Krzyżami Żelaznymi II i I kl. Po wojnie pozostał

w armii Od jesieni 1920 r. służył w Królewcu i

Schwerinie. Wiosną 1924 r. został dowódcą

batalionu 17. pułku piechoty w Goslar. W 1925

otrzymal awans na podpułkownika. 1 marca

1928 r. został następcą pułkownika Friedricha

Genthe na stanowisku dowódcy 12 (saksońskiego)

regimentu reiterów w Dreźnie. 1 kwietnia 1929

roku awansował do stopnia pułkownika. 1

października 1931 r. został mianowany dowódcą

piechoty III Okręgu Wojskowego w Poczdamie.

Nominacje generalską otrzymał 1 kwietnia 1932

roku. 31 stycznia 1933 r. przeszedł do rezerwy. W

1939 powrócił do służby. W listopadzie 1939

12

został dowódcą 151 Dywizji a na początku

grudnia 1939 roku został mianowany dowódcą

141 Dywizji Piechoty. W lutym 1941 roku został

generałem porucznikiem. 31 maja 1942 r.

przeszedł na emeryturę. Andrzej Szutowicz

Literatura

Fot. By Nicola Perscheid - http://www.gettyimages.co.uk/photos/buelow-karl -

?family=editorial&amp;assettype=image&amp;excludenudity=false&amp;page=1&amp;phrase=Buelow%20Karl%20&amp;so

rt=best, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=44080536

https://en.wikipedia.org/wiki/Karl_von_B%C3%BClow

https://gw.geneanet.org/pmlhennings?lang=en&n=von+waldow&p=hermann+kurt+ulrich

http://www.lexikon-der-wehrmacht.de/Personenregister/W/WaldowUlrichv.htm

Hans Pupke, Zwei Ländräte von Waldow. Heimatgruß - Rundbrief nr 182 s.14-19

Pomimo, że wojna trzydziestoletnia rozpoczęła się w 1618 roku, dla Księstwa Pomorskiego szczęśliwie większe

działania zbrojne omijały jego terytorium do roku 1627. Latem 1627 wojska cesarskie rozbiły korpus duński

pod Granowem, na granicy Nowej Marchii i Pomorza, a potem cały kraj zalały cesarskie oddziały. 6 listopada

1627 roku książę pomorski wyraził zgodę na rozlokowanie ośmiu kompanii cesarskich, ale wkrótce wymuszono

na stacjonowanie w całym księstwie 88 kompanii. Od jesieni 1627 do lata 1630 na Pomorzu kwaterowały

oddziały cesarskie. Poza oblężeniem Stralsundu, innych walk w tym czasie nie prowadzono. Z tego okresu

zachował się pamiętnik, na podstawie którego powstała już nie jedna książka i film.

Pamiętnik liczący 192 strony, doczekał się niedawno opublikowania

pod znamiennym tytułem: Świat żołnierza wojny trzydziestoletniej1,

chociaż znany był historykom już od 1932 roku2.

W pamiętniku znajdziemy dowody na to, iż anonimowym

autorem notatek był żołnierz

z

regimentów podlegających

marszałkowi polnemu Gotfrydowi Henrykowi von Pappenheimowi

(*1594-†1632) oficerowi cesarskiemu, który zasłużył się w walkach

pod Breitenfeld (1631) i Lűtzen (1632)3. Ale wcześniej, w 1629 roku,

jego formacje stacjonowały w Brandenburgii i w Księstwie

Pomorskim4. Dzisiaj historycy uznają za autora zapisek żołnierza

Petera Hagendorfa5. Dla nas pamiętnik ma znaczenie z tego powodu,

iż żołnierz cesarski opisał pobyt swojego oddziału na Pomorzu:

(...) tego 1629 roku (…) pociągnęliśmy z naszą kompanią do

Stendalu, (gdzie – dop. autora) mieliśmy tam dobre kwatery.

1 Ein Sőldnerleben im Dreißigjährigen Krieg. Eine Quelle zur Sozialgeschichte, Hrsg. J. Peters, Berlin 1993, s. 7-8.

2 H.Degering, Kurzes Verzeichnis der germanischen Hanschriften der Preussischen Staatsbibliothek, Bd. III, Leipzig 1932.

3 W.P.Guthrie, Battles of the Thirty Years War. From White Mountain to Nőrdlingen 1618-1635, London 2002, s. 20.

4 W.F.Gadebusch, Chronik der Insel Usedom, s. 117.

5 Ein Sőldnerleben im Dreißigjährigen Krieg, s. 13-23.

13

Podpułkownik Conlage książę Mantui6 wziął 2.000 ludzi z regimentu, ponieważ regiment miał

35 setek ludzi, i pociągnął (z nimi – dop. autora) na Pomorze, a nas przerzucono z obozu do

Stralsundu, skąd wkrótce nas stamtąd odprawili (…)7.

Ze Stralsundu popłynęliśmy wszyscy w górę biegu rzeki, która zwana jest Świną

(Schweine), (a potem żeglowaliśmy – dop. autora) tymi wodami na dwóch statkach i

(zatrzymaliśmy się – dop. autora) na Kaszubach (Kasschuben) w całkowicie dzikim kraju, ale ze

znakomitą hodowlą bydła o różnorakim rodzaju. Wszędzie tutaj odechciało się nam jeść więcej

mięsa wołowego, odtąd miały to być tuczone gęsi, kaczki, albo kury, gdyż tam gdzie

stacjonowaliśmy przez noc, gospodarz podstawiał każdemu z nas pół talerza tuczonego mięsiwa,

najlepszego ze wszystkich dobrych mięs. Toteż (…) będąc zadowolonymi, pozostawialiśmy mu

jego bydło (w spokoju – dop. autora)8.

Tak więc ciągnęliśmy w 2.000 ludzi to tu to tam, przez siedem tygodni, każdego dnia

mając nową kwaterę. Koło Szczecinka (neige stedtin) stacjonowaliśmy przez dwa dni.

Wszędzie oficerowie zaopatrywali się to w krowę, to w owcę, bo wszystkiego było (tutaj –

dop. autora) pod dostatkiem9. Wydaje się, że z wspomnianym tutaj przemarszem oddziałów

cesarskich ma związek informacja zawarta w liście z 2 listopada 1629 roku wysłanym z

Bytowa przez księcia saskiego Juliusza Henryka do Wallensteina, w którym wspominał, że z

całą już armią dotarł na Kaszuby, nie wie jednak jaką drogą ma maszerować na południe,

przez Polskę czy na Śląsk. Wspomniał też, że przez cały czas jest konwojowany przez polską

armię oraz chciałby, aby ulitowano się nad chorymi żołnierzami10.

Ten list dowodzi, iż z powodu przymierza cesarsko-

polskiego, wojska cesarskie nie wzdrygały się od

przemarszu przez terytorium Polski.

Jednak wojska cesarskie zostały odwołane z Kaszub i

skierowano je do Brandenburgii. Zapewne część tej armii

cesarskiej

stanowił

regiment

naszego

żołnierza

pamietnikarza, bowiem i jego oddział ruszył do Marchii

Brandenburskiej i dalej na zachód Niemiec:

Stamtąd poszliśmy na Spandau (Spando), wielka

przeprawa, przepuszczano tam nie więcej niż jedną

kompanię. I tak to teraz znowuż dotarliśmy do Marchii

(Brandenburskiej – dop. autora), do naszej kwatery.

Niedługo potem tego roku 1629, z całym regimentem

wyruszyliśmy i pociągnęliśmy (…) do Wiesbaden

poniżej Frankfurtu, gdzie była nasza kwatera główna

(…), tam stacjonowaliśmy przez dwadzieścia tygodni11.

Trasa przemarszu z okolic Szczecinka do Spandau wiodła w

początkowej fazie przez Nową Marchię i Księstwo

Pomorskie, główną trasą ze wschodu przez Czaplinek,

Złocieniec, Drawsko, Chciwel i Stargard dalej przez

Szczecin. Albo przez Czaplinek, Mirosławiec, Kalisz, Recz,

Suchań i Stargard i przez Szczecin na południowy zachód w okolice Berlina.

Wracając na zakończenie jeszcze na chwilę do Hagendorfa żołnierza wojny trzydziestoletniej, to

wyruszając ze swym regimentem na Kaszuby, pozostawił na kwaterze w Spandlu swoją żonę, która podczas

jego nieobecności urodziła córeczkę. Zanim wrócił po kilku miesiącach z Kaszub do Brandenburgii, żona i

córka zmarły. Żołnierz zapisał w pamiętniku: Boże uczyń im radosne zmartwychwstanie.

Grzegorz Jacek Brzustowicz

6 Książę Mantui Karol I Gonzaga (*1580-†1637).

7 Ein Sőldnerleben im Dreißigjährigen Krieg. Eine Quelle zur Sozialgeschichte, Hrsg. J. Peters, Berlin 1993, s. 43.

8 Ein Sőldnerleben im Dreißigjährigen Krieg, s. 43.

9 Tamże, s. 44.

10 Documenta Bohemica Bellum Tricennale Illustrantia, Bd. IV, Hrsg. J.Kollmann, Praha 1974, nr 880.

11 Ein Sőldnerleben im Dreißigjährigen Krieg, s. 44.

14

WEDLOWIE Z DRAWNA I TUCZNA

PRZODKAMI PREZYDENTA NIEMIEC

Podczas poszukiwań genealogicznych przodków prezydenta Niemiec Paula Hindenburga trafiamy na

licznych przedstawicieli rodów szlacheckich Pomorza, Brandenburgii i Prus. Dzisiaj chciałbym

zaprezentować uproszczony wykres genealogiczny udowadniający pochodzenie niemieckiego prezydenta od

nowomarchijskich Wedlów z Drawna i Tuczna.

Małżeństwo Barbary von Wedel córki rycerza Ludolfa III z Drawna i Tuczna stało się „furtką”, przez

którą możemy udowodnić interesującą nas koligację.

Grzegorz Jacek Brzustowicz

Ludolf III v. Wedel

z Drawna i Tuczna1362-1374

Barbara v. Wedel z Krępcewa x Gerd v. Eickstedt z Klempeno *p.1330-†1400

Peter v. Eicksted burmistrz w Szczecinie*przed 1400-†po 1415

Dubslaff v. Eicksted *1442-†1482 zu Klempenow radca brandenburski

Vivigentz v. Eickstedt *1460-†1534 z Klempenow

Dubslaff v. Eickstedt *1490-†1554 z Klempenow

Hans v. Eickstedt z Klempenow *1544-†1615

Małgorzata v. Eickstedt *1611-†po 1661 x Hans Fryderyk von Beneckendorff *1610-†po1648

Hans Joachim v. Beneckendorff *1640-†1711 z Wardynia

Hens Heinrich v. Beneckendorff *1640-†1711 z Wardynia

Krzysztof Wilhelm v. Beneckendorff *1713-†1782

Johann Otto Gottfried v. Hindenburg-Beneckendorff *1747-†1827

Otto Ludwik v. Hindenburg-Beneckendorff †1855

Robert v. Hindenburg-Beneckendorff *1816-†1902

Paul v. Hindenburg-Beneckendorff . Prezydent Niemiec*1827-†1934

WSPOMNIENIE GENERAŁA TACIKA

10 sierpnia 2020 zmarł jeden z najwybitniejszych saperów w historii Polski generał broni Henryk

Tacik, pierwszy polski przedstawiciel wojskowy przy NATO i pierwszy dowódca operacyjny.

O śmierci Generała poinformowało we wtorek, 11

sierpnia, Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił

Zbrojnych. Miał 72 lata. Urodził się w Ostrowie

miejscowe LO po czym został słuchaczem Oficerskiej

Szkoły Wojsk Inżynieryjnych którą ukończył w 1968

r. Po promocji trafił do 12 pułku pontonowego w

Szczecinie, był tam dowódcą plutonu budowy podpór i

Wielkopolskim

5

grudnia

1947 r. Ukończył

15

kompanii technicznej. W 1973 r. rozpoczął studia w

Akademii Sztabu Generalnego , które ukończył w

1976 r. W latach 1976 – 1979 był dowódcą 17

batalionu saperów 12 DZ w Szczecinie. Jego szefem

sztabu był późniejszy wieloletni oficer drawieńskiej 7

OSSIiMW ppłk. dypl. Bogdan Lisowski. W 1979 r.

został dowódca 7 pułku pontonowego w Dęblinie po

czym w1982 r. został dowódcą 2 Brygady Saperów w

Kazuniu. W 1984 r. przeszedł do Inspekcji Sił

Zbrojnych. W latach 1986 – 1988 studiował w

ASzGen Sił Zbrojnych ZSRR, po ich ukończeniu

został kolejno zastępcą szefa Wojsk Inżynieryjnych

Ślaskiego Okregu Wojskowego, i szefem Wojsk

Inzynieryjnych tego okręgu. W 1990 został zastępcą

Szefa Wojsk Inżynieryjnych MON a po dwóch latach

kierował całym szefostwem. Generałem brygady został

w 1993 r. W 1996 r. rozpoczął roczne studia w

Narodowym Uniwersytecie Obrony USA. W okresie

1997/1998 był szefem Zarządu Dowodzenia Sztabu

Generalnego WP następnie w latach 1998 -2003 był

polskim przedstawicielem wojskowym przy komitecie

wojskowym NATO. W latach 1999–2003 był też

równocześnie polskim przedstawicielem przy Unii

Zachodnio-europejskiej, a następnie Unii Europejskiej.

Generałem dywizji został w 2000 r. Po krótki

epizodzie asystenta szefa Sztabu generalnego WP

został w 2004 r. pierwszym dowódcą Dowództwa

Operacyjnego SZ RP. Awans na stopień generała

broni otrzymał w 2005 r. Dwa lata później w 2007 r.

mając odmienne poglądy niż Minister Obrony

Narodowej do charakteru misji w Iraku wypowiedział

stosunek służby i 30 września 2007 zwolnił się z

zawodowej służby wojskowej. Jako specjalista

rosyjskim. "Pan generał pozostanie niedoścignionym

wzorcem i drogowskazem dla wielu żołnierzy, dla

których zaszczytem było służyć pod jego

dowództwem. W pamięci swoich żołnierzy pozostanie

przełożonym, który bez względu na okoliczności

odznaczał się trzeźwością sądów i przenikliwością

myśli" - napisał dowódca operacyjny RSZ gen. broni

Tomasz Piotrowski

(

były dowódca garnizonu

Choszczno w skład którego wchodzi Drawno ) Został

odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu

Odrodzenia Polski, Krzyżem Kawalerskim OOP,

Srebrnym i Złotym Krzyżami Zasługi.

wojskowy

zajmował

się

strategią,

polityką

bezpieczeństwa, a także historią wojskowości. Władał

biegle dwoma językami obcymi – angielskim i

Źródła

Czytaj więcej na https://fakty.interia.pl/polska/news-general-henryk-tacik-nie-

zyje,nId,4663758#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=chrome

Red. Ryszard Żuchowski. Sylwetki Saperów kolejne pokolenia. Wyd SSP Warszawa 2009. s.339/340

https://pl.wikipedia.org/wiki/Henryk_Tacik

KAWALIERA

73-220 Drawno , ul. Jeziorna 2. Tel. 500 358 148.

Redaguje Kolegium:

Redaktor naczelny: Andrzej Szutowicz; z-ca red. nacz. Gerard Sopiński; dział sportowy: - Jerzy Wiewiórowski;

dział ogólny: - Marian Twardowski , Jan Brycki; ;

BIULETYN KOŁA NR 21

STOWARZYSZENIA SAPERÓW POLSKICH W DRAWNIE

IZBA HISTORYCZNA ZIEMI PEŁCZYCKIEJ W PEŁCZYCACH

Redakcja nie odpowiada za opinie wyrażane przez autorów artykułów.

16

Table of Contents

Page